| | Lied 401 | | Vers 1: | Isaak, bejaard en blind
vraagt zijn zoon, zijn oudste kind:
maak, voordat ik sterven ga,
nog eens lekker eten klaar.
Dan krijg jij de zegen mee
als de oudste, als de oudste,
dan krijg jij de zegen mee,
als de oudste van de twee.
| | Vers 2: | Esau gaat direct op jacht,
maar Rebekka fluistert zacht:
Jakob, neem je kansen waar...
Esaus kleren liggen klaar!
Dan krijg jij de zegen mee
als de jongste, als de jongste,
dan krijg jij de zegen mee
als de jongste van de twee.
| | Vers 3: | Jakob gaat in Esaus plaats,
Isaak twijfelt tot het laatste:
Esaus handen, Jakobs stem,
maar ik voel dat jij het bent!
Dan krijg jij de zegen mee
als de oudste, als de oudste,
dan krijg jij de zegen mee
als de oudste van de twee.
| | Vers 4: | Kom mijn zoon, de morgendauw
van de hemel rust op jou,
volken dienen je als heer,
mensen buigen voor je neer!
Dan krijg jij de zegen mee,
als de oudste, als de oudste,
dan krijg jij de zegen mee,
als de oudste van de twee.
| | Vers 5: | Jakob gaat, 't bedrog komt uit,
Esau huilt en schreeuwt heel luid:
Zegen mij ook, vader, mij
maar de zegen is voorbij!
Jakob kreeg de zegen mee,
als de jongste van de twee.
Jakob kreeg de zegen mee,
als de jongste van de twee.
| | |
| Lied 402 | | Vers 1: | Niet verder gaan, niet verder gaan,
alleen maar op een berg te staan
en 't land zien van je dromen.
Daar ligt het over de Jordaan
't beloofde land, het Kanaan,
waar Mozes nooit zal komen.
| | Vers 2: | Na veertig jaar in de woestijn
zal hij niet bij de intocht zijn,
er is voor hem geen morgen.
Het volk trekt langs, van groot tot klein,
en Josua zal herder zijn.
God zal voor Mozes zorgen.
| | Vers 3: | Hij wees het volk het goede spoor,
Nu gaan ze met Gods woorden door,
geschreven in twee stenen.
Hoor Israel, hoor Israel, hoor Israel,
voor Mozes gaan de dromen door,
hij is bij God verschenen!
| | |
|
|
